Ο περιούσιος κατά την Παλαιά Διαθήκη , λαός Του Θεού, ο Ισραήλ δεν αναγνώρισε τον Ιησού ως Μεσσία ( = Χριστό) κατά την επίγεια διακονία Του και οι ίδιοι Τον παρέδωσαν σε θάνατο αντί του Βαραββά .Αυτούς που ευεργέτησε και ήρθε να σώσει από τις αμαρτίες τους τον «ευχαρίστησαν» με το να Τον παραδώσουν σε θάνατο. Ο Κύριος είχε την εξουσία να μην σταυρωθει όπως και το να καλέσει δώδεκα λεγεώνες αγγέλων να τον υπερασπιστούν. Μπροστά στον Πιλάτο του φανερώνει ότι ο Θεός του είχε δώσει την εξουσία της ζωής και του θανάτου πάνω Του. Παρ΄όλα αυτά , ο Ιησούς επέλεξε να το κάνει, διότι ήταν θέλημα Θεού. Στην προσευχή του προς τον Πατέρα πριν παραδοθεί είπε: “Πάτερ μου, εάν ήναι δυνατόν, ας παρέλθη απ' εμού το ποτήριον τούτο· πλην ουχί ως εγώ θέλω, αλλ' ως συ.” (Ματθαίος κς΄ 39).

Ποίος όμως πατέρας θα έστελνε τον γιο του να σταυρωθεί; Σημαίνει λοιπόν ότι το κέρδος της θυσίας αυτής υπερβαίνει την αγάπη προς τον υιό.

Δηλαδή λόγος που ώθησε τον Πατέρα να θυσιάσει τον Υιό Του, ότι πιο πολύτιμο είχε, ήταν η άπειρη αγάπη που έτρεφε για τον αμαρτωλό, που νεκρός περιφερόταν χωρίς επίγνωση Θεού. “Διότι τόσον ηγάπησεν ο Θεός τον κόσμον, ώστε έδωκε τον Υιόν αυτού τον μονογενή, διά να μη απολεσθή πας ο πιστεύων εις αυτόν, αλλά να έχη ζωήν αιώνιον.” (Ιωάννη γ: 16) Άρα εμείς ήμασταν η αιτία και το κέρδος αυτής της ανεκλάλητης θυσίας.

Από την ώρα που ο άνθρωπος έφαγε από το Δέντρο της Ζωής και εισήλθε η αμαρτία στην φύση του, από τότε μπαίνει σε εφαρμογή το σχέδιο σωτήριας Του Θεού, το σχέδιο επιστροφής. Έτσι ο Χριστός ως Υιός και Λόγος του Θεού δια Του οποίου και για Τον οποίον δημιουργήθηκάν τα πάντα, άδειασε Τον Εαυτό Του από την Δόξα και ενσαρκώθηκε λαμβάνοντας δούλου μορφή. “Και ο Λόγος έγινε σάρκα” (Κατά Ιωάννη α΄ 14). Η παρθένος Μαρία ευαγγελισθήσα, συνέλαβε δια Πνεύματος Αγίου χωρίς ανθρώπινη επαφή, και έτσι ο Χριστός γεννήθηκε Άγιος χωρίς να κληρονομήσει την φύση της αμαρτίας, όπως όλοι οι άλλοι άνθρωποι. Μέχρι τα 30 Του χρόνια εργαζόταν με τους γονείς Του, υποταγμένος σε αυτούς. Η επίγεια διακονία Του άρχισε όταν βαπτίστηκε βάπτισμα μετανοίας από τον Ιωάννη τον Πρόδρομο, αν και δεν είχε ανάγκη από αυτό διότι ήταν αναμάρτητος. Έπειτα το Πνεύμα σε μορφή περιστεριού ήρθε απάνω Του και ακούστηκε φωνή από τον ουρανό: “Ούτος είναι ο Υιός Μου ο αγαπητός εις τον οποίον ευηρεστηθήν”(Κατά Ματθαίον γ΄17).  Ο Πατέρας έχρισε Τον Υιό Του…

Εδόθη σε Αυτόν Το Πνεύμα χωρίς μέτρο και κατοίκησε μέσα Του το πλήρωμα της Θεότητας σωματικός. Κύριο μέλημα του Κύριου ήταν και είναι η ευεργεσία του ανθρώπου και πρωτίστως η δωρεά της σωτηρίας προς απόλαυση αιωνίου ζωής. Θεράπευσε κάθε ασθενή ο οποίος παραστάθηκε μπροστά Του, είπε λόγια όπου κανείς πριν ή μετά από Αυτόν δεν είπε για Τον εαυτό του, ούτε θα τολμούσε να πει, έδωσε μια ουράνια διδασκαλία μαθητεία αγάπης προς την τελειοποίηση όσων επιλέξουν να την εκτελέσουν και το σημαντικότερο χάρισε και χαρίζει σωτηρία δια της πίστεως εις το πρόσωπο Του. Είναι το μόνο πρόσωπο που στιγμάτισε τόσο πολύ την ιστορία της ανθρωπότητας που προς τιμή Του αρχίσαμε να μετράμε από το μηδέν χωρίζοντας τον χρόνο σε πριν και μετά την γέννηση Του. Ασύλληπτο αυτό το μεγαλειώδες σχέδιο σωτηρίας , ο Δίκαιος  να πεθάνει από αγάπη για εμάς τους αδίκους, τιποτένιους και αμαρτωλούς.

Κάθε άνθρωπος που γεννιέται, έχει κληρονομήσει την φύση της αμαρτίας από την στιγμή της σύλληψης, η οποία θα εκδηλωθεί με την παρακοή στον Λόγο, όταν έρθει σε ηλικία που έχει συνείδηση του εαυτού του. Όλοι είμαστε αμαρτωλοί καθώς και το Ευαγγέλιο κατηγορηματικά αναφέρει ότι : “ πάντες ήμαρτον και υστερούνται της δόξης Του Θεού” (Ρωμαίους γ΄ 23).Επίσης αναφέρεται ότι: “Ο μισθός της αμαρτίας είναι θάνατος” (Ρωμαίους ς΄ 23). Η παρακοή μας  έθεσε χώρισμα στην σχέση μας με τον Άγιο Πατέρα Θεό, αποκόπτοντας μας από την Παρουσία Του, το οποίο προκάλεσε τον πνευματικό μας θάνατο “και εσάς όντας νεκρούς διά τας παραβάσεις και τας αμαρτίας εζωοποίησεν, ” (Εφεσίους β΄ 1). Χρωστούσαμε στον Θεό άπειρο πλήθος παραβάσεων, τα οποία απαιτούσαν τον αιώνιο θάνατο μας για να ξεπληρωθούν. Αυτό το χρέος ήρθε ο Κύριος να ξεπληρώσει, διότι μόνο η θυσία του ήταν δυνατή να εξαγοράσει τις αμέτρητες παραβάσεις μας, οι οποίες είχαν δημιουργήσει φραγμό στις σχέσεις μας με Τον Πατέρα Θεό. Μόνο αυτή η πρόσφορα ήταν δυνατόν να γίνει δεκτή από Τον Θεό για όλον τον κόσμο, η θυσία του αναμάρτητου Υιού του Θεού.

Το θαυμαστό ήταν ότι ο Κύριος παρέδιδε τον Εαυτό Του για εμάς όχι ενώ τον δοξάζαμε, αλλά ενώ τον βλαστημούσαμε, ενώ τον αγνοούσαμε Αυτός ανέβαινε στον Γολγοθά για να σταυρωθεί για εμάς. Αυτή είναι αγάπη! Για τον δίκαιο ίσως κάποιος μπορεί να πεθάνει, για τον άδικο και αμαρτωλό όμως, ποιος;

Η χειρότερη στιγμή για Τον Κύριο ήταν όταν ο Πατέρας απέστρεψε το πρόσωπο του από Αυτόν, διότι λογίστηκε ο ποιο αμαρτωλός άνθρωπος, επειδή βάσταξε όλες τις αμαρτίες του κόσμου, ο Δίκαιος έγινε θυσία για εμάς τους αδίκους, καθώς ήταν και γραμμένο «Επικατάρατος πας ο κρεμάμενος επί ξύλου» (Γαλάτες γ΄ 13). Είναι ασύλληπτο, Αυτός που έδινε υπόσταση στον σταυρό και στα καρφιά, ο ενσαρκωθείς Λόγος Του Θεού δια Τον οποίον και δια Του οποίου εκτίσθησαν τα πάντα, να πεθαίνει με τον πιο ατιμωτικό θάνατο και από κάτω το πλάσμα να κοροϊδεύει τον Πλάστη! Ο Ήλιος ντράπηκε εκείνη την στιγμή, κρύφτηκε, σαν να έλεγε: Μα τι κάνετε άνθρωποι. ο Πλάστης μας είναι… Για τρεις ώρες έγινε σκοτάδι. Τέλος ο Χριστός είπε το τετέλεσθαι και παρέδωσε το Πνεύμα Του Στον Πατέρα Θεό, συγχωρώντας τους σταυρωτές Του. Τότε έγινε ένας μεγάλος σεισμός και σχίστηκε το παραπέτασμα του Ναού που χώριζε τα Άγια από τα Άγια των Αγίων. Αυτό συμβολίζει ότι με την θυσία του ο Χριστός, αν ο άνθρωπος την δεχτεί και μετανοήσει, μπαίνει κατευθείαν, καθαρισμενος με το Αίμα του Χριστού, στην Παρουσία Του Θεού στα Άγια των Αγίων. Γεφυρώθηκε το χάσμα μεταξύ Του Αγίου Θεού και του αμαρτωλού, δια Του Χριστού.

Ο Κύριος πέθανε από αιμορραγία. Έχυσε όλο του το Αίμα πάνω στη γη, για τους ανθρώπους, διότι από τη γη πλαστήκαμε και κάθε στάλα λευκαίνει τη  ψυχή, κάθε μετανοημένου αμαρτωλού από τις αμαρτίες του. «…το αίμα του Ιησού Χριστού του Υιού αυτού καθαρίζει ημάς από πάσης αμαρτίας» (Α΄ Ιωάννου α΄ 7). Ενώ ήμασταν νεκροί για τις αμαρτίες και τις παραβάσεις μας, ο Χριστός έχυσε το Αίμα Του, έδωσε τη ζωή Του αντίλιτρο για τις δικές μας αμαρτίες. Ήταν ο μόνος που εδικαιώθη δια του Νόμου λέγοντας κατηγορηματικά : ‘Τις Με ελέγχει περί αμαρτίας;’. Ήταν η μόνη θυσία που μπορούσε να γίνει δεκτή από τον Θεό δια  της οποίας ο Πατέρας παραμένει Δίκαιος και δικαιώνει αυτόν που μετανοεί και πιστεύει στον Χριστό.

Αν λοιπόν οι αμαρτίες μας οδήγησαν το Χριστό στο Σταυρό του Γολγοθά, ας προσέξουμε διότι κάθε φορά που αμαρτάνουμε παίρνουμε το σφυρί και καρφώνουμε τον Κύριο στο Σταυρό.