Ο απόστολος Παύλος αφιερώθηκε στο έργο του Θεού με την ψυχή και το σώμα και θεώρησε «τα πάντα σκύβαλα δια το έξοχο της γνώσεως του Χριστού».

Σπουδασμένος στην Ιουδαϊκή θεολογία με καθηγητή το Γαμαλιήλ και ενώ κατείχε ξεχωριστή θέση μέσα στον Ιουδαϊσμό, τα αρνήθηκε όλα αυτά και απεστάλη από τον Κύριο σε όλα τα έθνη, για να κηρύξει την σταύρωση και την ανάσταση του Κυρίου μας Ιησού Χριστού.

Αρχικά υπήρξε διώκτης και υβριστής του Χριστιανισμού, όμως κάτι συνταρακτικό έγινε στη ζωή του, κάτι πολύ συγκλονιστικό, καθώς πήγαινε να διώξει τους χριστιανούς στη Δαμασκό. Συναντήθηκε προσωπικά με τον Ιησού Χριστό, είδε το φως Του, άκουσε τη φωνή Του, ένιωσε την αγάπη Του και άλλαξε τελείως. Έγινε απόστολος του Ιησού Χριστού, σύμφωνα με το θέλημα του Θεού στα έθνη.

Όλοι καταλαβαίνουμε ότι δεν είναι εύκολο να αλλάξει ένας άνθρωπος και να απαρνηθεί την θρησκεία του, τους δικούς του, τις δόξες και τα σχέδια του και να γυρίζει σε όλο τον κόσμο φέρνοντας το άγγελμα της Σωτηρίας του Ιησού Χριστού.

Παντού διώχθηκε, φυλακίσθηκε, μαστιγώθηκε και χαρακτηρίσθηκε ως «πρωτοστάτης της αιρέσεως των Ναζωραίων».

Έχασε την επίγεια ζωή του και όλες τις ανθρώπινες φιλοδοξίες του, εξ αιτίας της έξοχης γνώσεως του Χριστού.

Τρελός ήταν; Κάθε άλλο. Του το είπε και αυτό ο Φήστος. «Μαίνεσαι Παύλε, τα πολλά γράμματα σε καταφέρουσι εις μανίαν.» Πραξ. κστ: 24

Ο Παύλος όμως τον διορθώνει: «Δεν μαίνομαι κράτιστε Φήστε, αλλά προφέρω λόγους αληθείας και νοός υγιαίνοντος.» Πραξ. κστ: 25

Ο Παύλος φαίνεται πόσο σοφός ήταν από τις επιστολές του, που αποτελούν ένα μεγάλο μέρος της Καινής Διαθήκης.

Γιατί έκανε τόσες θυσίες για να κηρύξει το Ευαγγέλιο διωκόμενος τόσο σκληρά; Διότι αγάπησε πολύ. Διότι ήξερε, ότι κάποτε, όπως όλοι μας, θα τελειώσει την επίγεια ζωή του και θα σταθεί μπροστά στο βήμα του Χριστού. Τελειώνοντας την επίγεια διακονία του και στο τέλος της ζωής του ο απόστολος Παύλος γράφει στον Τιμόθεο:

«Διότι εγώ γίνομαι ήδη σπονδή και ο καιρός της αναχωρήσεως μου έφθασε. Τον αγώνα τον καλόν ηγωνίσθην, τον δρόμον ετελείωσα, την πίστιν διετήρησα, του λοιπού μένει εις εμέ ο της δικαιοσύνης στέφανος τον οποίον ο Κύριος θέλει μοι αποδώσει εν εκείνη τη ημέρα.» Β΄ Τιμ. δ: 6,7

Ο απόστολος Παύλος απέβλεπε σε μία άλλη ζωή, αιώνια, την οποία θα συνεχίσει μετά το τέλος της επίγειας ζωής του.

Όσοι έχουν άγνοια και απιστία, λογαριάζουν τα πράγματα αλλιώτικα.

Μια ζωή την έχουμε και πρέπει να τη γλεντήσουμε και μάλιστα να προλάβουμε να κάνουμε, όσα μπορούμε περισσότερα και να «πετύχουμε», φτιάχνοντας επαγγελματική καριέρα, περιουσία, χρήματα και πλούτη. Να περνάμε εμείς καλά, είναι το σύνθημα του υλισμού, που κάνει όμως τον άνθρωπο εγωιστή και δυστυχισμένο.

Πολλές φορές παρακαλούμε το Θεό να μας βοηθήσει να πετύχουμε τους σκοπούς μας, να πετύχουν και να προοδεύσουν τα παιδιά μας, να είμαστε υγιείς και να απολαύσουμε επίγεια δόξα.

Ο απόστολος Παύλος, ο οποίος είχε συλλάβει το νόημα της ζωής, γράφει στους Κορινθίους. «Εάν εν ταύτη τη ζωή μόνον ελπίζωμεν εις τον Χριστόν, είμεθα ελεεινότεροι πάντων των ανθρώπων.» Κορ. Α΄ ιε:19

Δεν ακολουθούμε τον Ιησού Χριστό για να πετύχουμε μια καλύτερη ζωή στον κόσμο αυτό, αλλά για να συνεχίσουμε να ζούμε μετά τον επίγειο τερματισμό μας, αιώνια με τον Ιησού Χριστό, σε μια βασιλεία που «δεν είναι βρώσις και πόσις, αλλά δικαιοσύνη και ειρήνη και χαρά εν Πνεύματι Αγίω.» Ρωμ. ιδ: 17

Αλίμονο στον άνθρωπο που δεν πιστεύει σε μία αιώνια ζωή. Δεν αργεί να βρεθεί μπροστά στην πιο τραγική πραγματικότητα, το θάνατο.

«Εάν εν ταύτη τη ζωή μόνον ελπίζομεν εις τον Χριστόν, είμεθα ελεεινότεροι πάντων των ανθρώπων.»